Monthly Archives: मार्च 2012

साबुदाणा खरेदी…

 
मला उपास करता येत नाही..
अहो देवाने इतक्या
उत्तम गोष्टी दिल्या आहेत त्या काही
उपास करायला नाहीत…
 
पण माझ्या बायकोला वाटते की
मी खूप धार्मिक आहे…
बायको बरोबर खरेदी करणे
आणि तो अनुभव काही
वर्षांनी सांगणे हे प्रत्येक
पुरुषाचे कर्तव्य असते…
 
बायको आणि नवरा ह्या
व्यक्ती म्हणून कितीही वेगळ्या असल्या
तरी स्वभाव-धर्म सारखेच असतात…
 
गालावरून हळूच फिरणारा चंद्रा
सारखा कोमल हात थोड्या वर्षांनी
आपल्या पाठीवर कसा तळपत्या
वज्रा सारखा आदळतो,
हे समजायला (नव्हे अनुभवायला)
लग्नच करावे लागते.
 
लग्नापूर्वी माझी खरेदी ७/८ मिनिटात होत असे..
आपली कुवत आणि गरज बघून खरेदी होत असे..
बरे आमची जमात मुळातच “हिप्पी”..
त्यामुळे प्यांटचे पुढून फाटणे संपून
मागून फाटणे सुरु झाले की
लज्जा भयास्तव पिताश्री वट्ट १०० रु. देत..
त्यात प्यांट आणि बियर बसत असे…
 
लग्नातच कपडे खरेदी भरपूर झाल्याने मला पुढील ५/६ वर्षे तरी काही खरेदी न्हवती..बायकोने पण बरीच खरेदी केल्याने माझा मेहुणा म्हणजे भगवंताचा अवतार असावा असे वाटत होते..(दर वर्षी भरपूर कपडे खरेदी करून ती तो समज खोटा ठरवू देत नाही.)..रोजचे किराणी सामान बायकोच विकत आणत असल्याने मी आपला रोज सुखी माणसाचा सदरा घालून झोपत असे..बायको पण मी किती पाण्यात आहे हे समजून घ्यायला अपेय पान करायला परवानगी देत असे..वेळ जायला  काही तरी साधन हवे म्हणून वाचन पण करत असे..असा आमचा सुखी संसार काही देवाला बघवल्या गेला नाही..
 
एक दिवस माझा रविवार आणि बायकोचा उपवास एकाच दिवशी आले..मी आपला रविवारचा बाजार घेवून आलो तर बायको म्हणाली की तिचा उपवास आहे..मग काय ठीक आहे तू उपवास कर तो पर्यंत मी माझे जेवण बनवून घेतो..तिने साबुदाणा भिजवायला म्हणून डबा उघडला तर साबुदाणांच नाही..मला ही काही जिन्नस हवे होते म्हणून एकत्रच निघालो…मिक्सर खरेदीचा अनुभव होताच त्यामुळे पटकन जावून येवू असे वाटत होते…(लिंक देत आहे…https://full2dhamaal.wordpress.com/2012/02/27/%e0%a4%aa%e0%a4%b9%e0%a4%bf%e0%a4%b2%e0%a5%80-%e0%a4%96%e0%a4%b0%e0%a5%87%e0%a4%a6%e0%a5%80/)..पण मध्ये तब्बल साडे सात महिने गेले आहेत हे माहित न्हवते..
 
घराबाहेर पडलो आणि बायको सुटलीच…वाटेत येणार्‍या प्रत्येक दुकानाचा आणि गेला बाजार टपरीचे मालक हे  नोकर असुन त्यान्चे खरे मालक  म्हण्जे , आपलेच मालक आहेत असा हिचा ठाम समज होता …आता मी सध्या तेलाच्या समुद्रात आणि वाळुच्या वाळवंटात असलो तरीपण खिशात  पैशांचा  दुष्काळ असतोच….साबुदाणे आणायला म्हणुन बाहेर पडलो तर १०-१२ साड्या , त्यांना  म्याचींग  म्हणुन २५-३० ब्लाउज, घरात असावेत म्हणुन ५/६ डझन दारु प्यायचे ग्लासेस्….(मी आधीच सान्गितले आहे , की ही पण लेख वाचते….वाचतांना  मजा वाटते आणि  नंतर  खिशाला सजा होते…ड्राय-डे ला स्टीलच्या ग्लास मधुन द्रव पिवुन तहान भागवणारी जमात आमची, आम्हाला ग्लासचे कसले आले हो कौतुक…)..मग आता ग्लास घेतलेच आहेत तर जरा ५/६ वेगळ्या वेगळ्या बाट्ल्या घेवु या असे म्हणालो तर मला घेवुन ती तिच्या एका नातेवाइका कडे घेवुन गेली…ते बिचारे हा द्रव जगातुन नाहिसा व्हावा म्हणुन स्वतः अगस्ती बनलेले,  हा द्रव तर नाहिसा झाला नाहिच पण त्यांचे  लीव्हर का काही तरी बिघडले..मग मी कसा उधळ्या आहे, स्वार्थी आहे, बायकोला दर तासाला गजरा घेत नाही म्हणुन कंजूष  आहे,अंगावर  येणार्‍या कुत्र्यांना  दगड मारतो म्हणुन मी मारकुटा आहे, असे माझे बरेच गुण-गान त्यांनी  स्टीलच्या ग्लासामधुन त्यांचे  औषध घेत घेत सांगितले …सध्या ते “देशी” वैद्यांचे  औषध घेत  असावेत…बोलतांना  गुंगी  येत होती..(त्यांना….मला नाही..)..शेवटी त्यांना  ह्या त्यांच्या  अमुल्य सल्ल्याची दक्षिणा म्हणुन काही पैसे दिले…मग तिथे थोडा वेळ गेला..(बायकोच्या भाषेत थोडा वेळ म्हणजे पृथ्वीतलावर ३/४ तास , हि  एक वेगळी काल-मापन गणना शाळेत शिकवत नाहीत…लग्न झाले की समजते…) म्हणुन उपासाची मिसळ, दही वडे, बटाटे वडे, कटलेट, मसाले भात..(भगर, बटाटे, रताळे, कच्ची केळी वापरुन केलेला) आणि मग लस्सी पिवून व एक १०-१२ हजार खर्च करून १/२ किलो साबुदाणा आणला…प्रश्न पैशांचा नाही आहे हो..पण हा वाया गेलेला रविवार परत कसा आणावा…
 
त्या दिवसापासून मी उपवासाची तारीख लिहून ठेवतो आणि सगळे पदार्थ वेळीच घरी येतील ह्याची काळजी पण घेतो…हिला वाटते की मी किती धार्मिक आणि हिची किती काळजी घेतो…
 
  अज्ञानात सुख असते असे म्हणतात पण   इतरांच्या अज्ञानात देखील   खूप सुख असते…हेच तर आपण शिकतो.

2 प्रतिक्रिया

Filed under Uncategorized

पु.ल.देशपांडे

 
लहानपणी सुट्टीत सायकल शिकणे आणि
वाचनालय लावणे ह्या  दोन गोष्टी
घरोघरी अनिर्वाय होत्या.
 
नुकतेच आम्ही गुलबकावली  आणि ठकसेन ह्यांच्या
राज्यातून  टोम सायर आणि रॉबिन्सन क्रुसो
ह्यांचे वाचन संपवले होते…
आता हा थोडा मोठा झाला असे समजून
आईने “असा मी असामी ” हे पुस्तक वाचायला दिले…
 
तिथून ह्या माणसाने जे “गारुड” घातले
ते अजून सुटलेले नाही…
 
“असा मी ..” नंतर “चाळीत” गेलो..
तिथून “व्यक्ती आणि वल्लींना” घेवून
“खोगीर भरती” केली…
तर “गण-गोतांनी” आमची “खिल्ली” उडवली…
 
सहज म्हणून “पूर्वरंग” घेतले ते “जावे त्यांच्या देशात” असे म्हणून “पश्चिम रंग” करून आलो….
“तुझे आहे तुजपाशी” असे म्हणत असतांनाच “सुंदर मी होणार” कधी ओठावर आले ते समजलेच नाही..
 
“पुरूषोत्तम लक्ष्मण देशपांडे” ह्या लेखकाने उत्तमोत्तम साहित्य देतांना विनोदाची लक्ष्मण-रेषा कधीही ओलांडली नाही.
विनोद करीत असतांना ते थोडे-फार चावट विनोद करत असत पण ते कधीही अश्लील पणाकडे झुकले नाहीत…
आपली पुस्तके एका कुटुंबात वाचली जाणार आहेत आणि ती दिवाणखान्यात ठेवली जाणार आहेत ह्याची त्यांना पूर्ण जाणीव असावी..
त्यांचे लेख कधी कधी विचार करायला भाग पाडत होते पण कधीही दुखी: करत न्हवते.
 
मध्येच कधीतरी दिवाळीत “वाऱ्यावरची वरात” हे नाटक दाखवले…
आणि हा माणूस कलाकार पण होता हे समजले…
कथाकथन म्हणजे नक्की काय आणि ते कसे करायचे ह्याचे ज्ञान फार कमी लोकांना असते..पु.ल., व.पु, द.मा आणि शं.ना. हे त्यापैकीच..
पण मुकुटमणी म्हणजे पु.ल.
 
“चाळ” असो की “असामी” केवळ एकट्याच्या जीवावर हा कार्यक्रम खेचणे हे खायचे काम नाही…
स्वत: एक उत्तम कवी असल्याने “कविता वाचनाचा” कार्यक्रम  पण ते उत्तम करीत असत…
 
आज कदाचित आमची ही शेवटचे पिढी की जी मराठीची गोडी अनुभवते असे वाटत असतांनाच परवा माझा मुलगा एक पुस्तक वाचत असतांना जोरात हसायला लागला…
सहज म्हणून पुस्तक बघितले तर…”असामी असा मी”….
जो पर्यंत ह्या जगात हे पुस्तक आहे तो पर्यंत मराठीला मरण नाही….
 
अमरत्व काय फक्त देवालाच आहे काय?

यावर आपले मत नोंदवा

Filed under Uncategorized

नवीन वर्ष आणि रोजनिशी,

 
दर वर्षी शाळा सुरु झाली
की
“रोजनिशी” नावाचे एक पुस्तक मिळत असे…
 
ह्याचा उपयोग केला तर आहे
आणि
नाही केला तर नाही….
 
शाळेतील ही खरी अत्यंत आवश्यक गोष्ट…
पण हिचा उपयोग
मुळात शिक्षकांनाच माहित नाही
तर ते मुलांना काय समजून देणार?
 
शाळेत असतांना हिचा उपयोग
प्रथम कौतुकाने
नंतर आळसाने
नंतर जबरदस्तीने
व सर्वात शेवटी,
कोडगेपणे न लिहिणे ह्यात
होत असे…
 
माझी रोजनिशी जुलै नंतर कधीच लिहिल्या गेली नाही…
 
माणसांचे स्वभाव ओळखायचे असतील तर रोजनिशी हे महत्वाचे साधन…
अर्थात हे सर्व माझे मनाचे खेळ असल्याने,
मी   खाली  जे काही व्यक्त केले आहे तेच खरे असे समजून चालू नये…
 
१. जो दर-रोज रोजनिशी लिहितो तो माणूस पापभिरू, सज्जन व मैत्री करण्यास ठीक…
अशी माणसे बायकोवर प्रेम करतात पण तिच्या मुठीत रहात नाहीत…
अशी माणसे वेळ-काळ आणि पैसा पाहून मदत करणारी..
ह्यांच्याशी ओळख झाली तर तुम्हाला वेळेप्रमाणे मदत जरूर मिळते…
पण तुम्हाला मदत केली अशी ह्यांच्या रोजनिशित नोंद पण होते…
 
२. जो माणूस महिन्यातून कधी कधी रोजनिशी लिहितो
हा माणूस लवकर व्यसनास बळी पडणारा, अपयशाने खचणारा, बायकोच्या मुठीतच स्वत:चे जग शोधणारा
आणि स्वत:चे हित न समजणारा….
अशी माणसे “बैल” असल्याने आपले काम असेल तर ह्यांच्याशी मैत्री करावी…
आणि काम झाले की थोडे पैसे वगैरे देवून ह्यांना मुक्त करावे…
 
३. जो माणूस कधीच स्वत: रोजनिशी विकत घेत नाही किंवा
इतरांनी भेट म्हणून  दिलेली रोजनिशी दुसऱ्याला देवून आपला कार्यभाग  साधणारा असतो.
अशा माणसांपासून जेव्हढे दूर राहता येईल तेव्हडे रहावे…
अगदीच वेळ आली तर थोडा खर्च करून पळून जावे….
कारण ही माणसे वेळ-प्रसंगी तुमचा बळी द्यायला पण कमी करणार नाहीत….
 

यावर आपले मत नोंदवा

Filed under Uncategorized

नूतन वर्षाभिनंदन,

 
माझा ब्लॉग वाचणाऱ्या 
सर्व वाचकांना हे
नवीन वर्ष
सुखाचे,
समृद्धीचे,
समाधानाचे
आणि
आर्थिक व सामाजिक
भरभराटिचे
जावो….

यावर आपले मत नोंदवा

Filed under Uncategorized

खादाडी…भाग १…मिसळ..

माझे ह्या पृथ्वीतलावर का येणे झाले?

तर त्यासाठी जी कारणे आहेत त्यात

खादाडीचा नंबर पण आहे….आणि त्यात पण मिसळीचा नंबर प्रथम…

सुदैवाने डोंबिवलीत मिसळ पुरवठा करणारी ४ उत्तम ठिकाणे आहेत..

 

ही ठिकाणे चढत्या क्रमात आहेत…

१. स्मशान भूमीजवळ, शिव-मंदिराजवळ चौकात एक हॉटेल आहे,

(नाव विसरलो,बहुदा जय-भवानी असे नाव असेल..)..

जर तुम्ही , त्या भागाच्या आसपास असाल आणि

जास्त चालू शकत नसाल तर जा…नाहीतर नंबर २ कडे वळा…

 

२. मून-मूनची मिसळ…

दुकान दाराकडून अपमान (किमान शब्दात कमाल अपमान)

सहन करायची आणि कमीत-कमी जागेत आणि

ठाण्याला मामलतदारची  मिसळ खाण्याएव्हढा वेळ नसेल

तर आणि तरच इकडे जा..

डोंबिवली पश्चिम..एव्हरेस्ट बिल्डींग..तळ मजला..

संध्याकाळी ५ नंतर…

 

३. डोंबिवली एम.इ.डी.सी. कॉलोनी..

लास्ट बस स्टोप..सुभाष डेरीच्या बाजूला..

वडे, सामोसे, मुग भजी व मिसळ ह्या सर्व गोष्टी बऱ्या मिळतात..

एकदा ट्राय करायला हरकत नाही..

आणि माझे आवडते…

 

४. आस्वाद

मानपाडा रोड वर स्टेशन जवळ डोंबिवली पूर्वेला

राणावत मेडिकलच्या समोर

सपन बेकरीच्या बाजूला हे ठिकाण आहे..

त्याची खासियत म्हणजे..

अ) स्वच्छता

ब) बसायला पुरेशी जागा

क) हसत-मुख सेवा

ड) अंगावर न येणारा तिखट-पणा..

आस्वादालाच  संध्याकाळी ७ च्या सुमारास बिर्याणी मिळते….ती पण एकदा ट्राय करायला हरकत नाही…

यावर आपले मत नोंदवा

Filed under Uncategorized

कहानी….एक अनुभव….

 कहानी….एक अनुभव….
 
मला  ज्या गोष्टी मनापासून आवडतात त्यात सिनेमा प्रथम…
 
सध्या रोज एक तरी सिनेमा बघायला मिळतो..
 
काही असेच नकळत मिळतात तर काही वाचल्याने..
 
“कहानी” हा सिनेमा मात्र वाचल्या मुळे समजला…
 
तुम्ही बघितला आहे हा सिनेमा?
नसेल तर जरूर बघा..
 
कुठलेही मोठे कलाकार नाहीत, मोठे सेट्स नाहीत, मारामारी नाही आहे ते फक्त…
दिग्दर्शन आणि कथानक…
 
ह्या सिनेमाची कथा सांगणे किंवा सांगायला लावणे हा त्या सिनेमाचा अपमान आहे…
तुम्ही जर मी आधी सुचवलेले सिनेमे बघितले असतील आणि
जर ते तुम्हाला आवडले असतील तर ही सिनेमा तुम्ही नक्की बघाल…
 

यावर आपले मत नोंदवा

Filed under Uncategorized

शाळा आणि विषय….मराठी….

माझे मराठी चांगले आहे असे बरेच
लोक म्हणतात.आईचे व  बायकोचे पण ह्या
गोष्टीवर ठाम मत आहे की माझे मराठी
उत्तम आहे.
 
सासू आणि सून ह्यात एकमत फार कमी गोष्टीत
होते.विळ्या-भोपळ्याचे सख्य एक वेळ होईल,
पण सासू आणि सून ह्यांचे एकमत होणे म्हणजे
कपिला-षष्ठी योग.
 
पण असा हा आवडता विषय आपण मस्त
आवडीने शिकत असतांना हळूच व्याकरण नावाचा राक्षस प्रवेश करतो.ह्याला ८ हात आहेत..
 
१. नाव
२. सर्व नाव
३. विशेषण
४. क्रियापद
५. क्रिया विशेषण
६. उभयान्वयी अव्यय
७. शब्दयोगी अव्यय
८. केवलप्रयोगी अव्यय
 
(हे ८ ही  आज लिहिता आले कारण विकी-पेडीया मुळे…)
 
 
कर्ता, कर्म आणि क्रियापद ह्या छोट्या रुपात तो आधी येतो.
ज्या मुलांचे डोके “वैद्यक, वाणिज्य आणि अभियांत्रिकी” ह्यात जास्त चालते त्याला हे शिकून काय फायदा?
रोज बोलतांना किंवा वाचतांना आपण काही ह्या गोष्टी शिकत बसत नाही आणि शोधत तर मुळीच नाही.आता जिथे ह्याच गोष्टी शिकून फायदा नाही तिथे अनावश्यक “कर्तरी प्रयोग,कर्मणे प्रयोग, भावे प्रयोग” शिकून काय फायदा…( मला एव्हढेच आठवत आहेत…भावे प्रयोग म्हणजे काय? असा प्रश्न एकदा परीक्षेत आला होता तेंव्हा….भावे नावाच्या व्यक्तीने मराठी भाषा सुधारायला केलेले प्रयोग असे लिहिले होते…त्यामुळे बाईनी भर वर्गात माझा हा शोध-निबंध वाचून दाखवला..असे मी नंतर खूप शोध लावले..)
आपण कधीही “माझ्याकडून आंबा खाल्ल्या गेला” असे म्हणत नाही…तर मी “आंबा खाल्ला”…किंवा ” मी (चुकून..खरे तर आईचे डोळे चुकवून) आंबा खाल्ला” असेच म्हणतो ना?…
 
ह्याशिव्वाय मग क्रिया-विशेषणे आणि अव्यये…
 
“अरे! बापरे! कसला जोरात पळाला तो “तानाजी” आणि मग पाय घसरून कड्यावरून नदीत पडला.”
 
असे वाक्य जर वाचनात आले तर तुम्ही ह्याचे व्याकरणाच्या तलवारीने ७-८ तुकडे करणार की….
 
हा तानाजी कोण?…तो कुठे चालला होता?…तो कुठून आला होता?…तो का पळाला?…आणि मग तो नदीत पडल्यावर पुढे काय झाले?..
असे प्रश्न मनात येणार?
 
शुद्धलेखन आवश्यक आहेच पण ते शिकवायची पद्धत पण तितकीच गरजेची आहे….
 
“पाणि” आणि “पाणी” ह्यातील फरक काय हे उदाहरण देवून स्पष्ट केले तर शुद्धलेखन  नक्कीच सुधारेल…..

यावर आपले मत नोंदवा

Filed under Uncategorized